Sprzedajemy towary z importu pod własną marką

O tym, kto jest producentem, decyduje nazwa na produkcie. Rozporządzenie (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (GPSR) definiuje producenta jako każdą osobę, która wytwarza produkt lub zleca jego zaprojektowanie lub wytworzenie i wprowadza go do obrotu pod własnym nazwiskiem lub znakiem towarowym (art. 3 pkt 8). Osobę, która wprowadza produkt do obrotu pod własnym nazwiskiem lub znakiem towarowym, uznaje się za producenta i podlega ona obowiązkom producenta określonym w art. 9 (art. 13 ust. 1). Dyrektywa niskonapięciowa 2014/35/UE stanowi to samo w odniesieniu do importerów i dystrybutorów (art. 10).^[1][2]

„Blue Guide” Komisji nazywa takie podmioty podmiotami sprzedającymi pod własną marką. Obowiązki producenta dotyczą każdego, kto montuje, pakuje, przetwarza lub etykietuje gotowe produkty i wprowadza je do obrotu pod własnym nazwiskiem lub znakiem towarowym. Taki podmiot przyjmuje pełną odpowiedzialność za ocenę zgodności, nawet jeśli faktycznie przeprowadził ją ktoś inny, i musi mieć do dyspozycji całą dokumentację, w tym sprawozdania z badań, oraz certyfikaty. Nie muszą być one wystawione na jego nazwę, ale muszą jednoznacznie obejmować konkretny produkt. Producent, który zleca wykonanie podwykonawcy, w żadnym wypadku nie może zwolnić się z odpowiedzialności.^[3]

Obowiązki obejmują pełny zakres. Zgodnie z GPSR producent przeprowadza wewnętrzną analizę ryzyka, sporządza i aktualizuje dokumentację techniczną, przechowuje ją przez 10 lat, stosuje procedury zapewniające, że produkcja seryjna pozostaje zgodna z wymaganiami, umieszcza na produkcie identyfikator produktu oraz swoje nazwisko lub nazwę i adresy, dostarcza instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa, zapewnia kanały składania skarg i prowadzi rejestr skarg (art. 9). Do produktów objętych unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym nie stosuje się rozdziału III sekcji 1 GPSR (art. 2 ust. 1 akapit trzeci lit. b)); te same podstawowe obowiązki ustanawia akt sektorowy, na przykład ocenę zgodności, deklarację zgodności UE i oznakowanie CE na podstawie dyrektywy niskonapięciowej (art. 6).^[1][2]

Producent sprzedający pod własną marką, mający siedzibę w Unii, jest także podmiotem gospodarczym odpowiedzialnym za produkt wobec organów nadzoru rynku (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 4 ust. 2 lit. a); GPSR, art. 16 ust. 1). Organy mogą żądać od niego dokumentów w dowolnej formie i niezależnie od miejsca ich przechowywania (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 14 ust. 4 lit. a)).^[1][4]