Urząd celny zatrzymał naszą przesyłkę na granicy UE

Kontrole na granicy reguluje rozdział VII rozporządzenia (UE) 2019/1020. Każde państwo członkowskie wyznacza organy celne lub inny organ do kontroli produktów wprowadzanych na rynek Unii, a produkty, które mają zostać dopuszczone do swobodnego obrotu, są kontrolowane na podstawie analizy ryzyka (art. 25). Rozdział ten dotyczy produktów objętych prawem Unii w ogólności, a nie tylko produktów z oznakowaniem CE (art. 2 ust. 2); rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów potwierdza, że stosuje się je bezpośrednio do produktów konsumenckich objętych tym rozporządzeniem (rozporządzenie (UE) 2023/988, motyw 62).^[1][3]

Artykuł 26 wymienia przypadki, w których dopuszczenie należy zawiesić: produktowi nie towarzyszy dokumentacja wymagana prawem Unii albo istnieją uzasadnione wątpliwości co do jej autentyczności, dokładności lub kompletności; produkt nie jest oznakowany zgodnie z wymogami; nosi oznakowanie CE lub inne wymagane oznakowanie umieszczone w sposób fałszywy lub wprowadzający w błąd; nie podano lub nie można zidentyfikować nazwy i danych kontaktowych podmiotu gospodarczego z UE wymaganych na podstawie art. 4 dla niektórych produktów zharmonizowanych; albo z jakiejkolwiek innej przyczyny istnieją podstawy, by sądzić, że produkt jest niezgodny lub stwarza poważne ryzyko. Organy celne niezwłocznie powiadamiają organ nadzoru rynku o zawieszeniu, a organ ten może również z własnej inicjatywy zwrócić się do organów celnych o zawieszenie dopuszczenia (art. 26 ust. 2 i 3).^[2]

Termin z art. 27 jest krótki. Produkt zostaje dopuszczony do swobodnego obrotu po spełnieniu pozostałych formalności, jeżeli organ nadzoru rynku w ciągu czterech dni roboczych od zawieszenia nie zwrócił się o jego utrzymanie albo zatwierdził dopuszczenie. Dopuszczenie do swobodnego obrotu nie jest dowodem zgodności. Jeżeli organ stwierdzi, że produkt stwarza poważne ryzyko lub jest niezgodny z wymaganiami, zakazuje jego wprowadzenia do obrotu, organy celne odmawiają dopuszczenia, a odpowiednia adnotacja zostaje wpisana do systemu celnego i, w stosownych przypadkach, na fakturę; produkt stwarzający ryzyko może zostać zniszczony na koszt zgłaszającego (art. 28).^[2]

To, co importer musi być w stanie wykazać, wynika z przepisów dotyczących danego produktu. W przypadku produktów objętych aktami harmonizacyjnymi wymienionymi w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/1020 podmiot gospodarczy z UE weryfikuje, czy deklaracja zgodności i dokumentacja techniczna istnieją, i może je przedstawić na uzasadniony wniosek (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 4 ust. 3). W przypadku produktów konsumenckich objętych rozporządzeniem (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów importer przechowuje do dyspozycji dokumentację techniczną producenta wraz z wewnętrzną analizą ryzyka (art. 9 ust. 2 i art. 11 ust. 6), a produkt wymaga odpowiedzialnego podmiotu gospodarczego mającego siedzibę w Unii, wskazanego na produkcie, jego opakowaniu, przesyłce lub w dokumencie towarzyszącym (art. 16 ust. 1 i 3).^[3]