Portal dostawcy sprzedawcy pyta o to, czego nie wiemy

Sprzedawca, który kupuje i odsprzedaje Państwa produkt, jest dystrybutorem, a prawo nakłada na niego własne obowiązki kontrolne. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów dystrybutor przed udostępnieniem produktu weryfikuje, czy producent i, w stosownych przypadkach, importer umieścili identyfikator produktu, swoją nazwę i adresy oraz instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa (art. 12 ust. 1, odsyłający do art. 9 ust. 5–7 oraz art. 11 ust. 3 i 4). Produkty wprowadzone do obrotu przed 13 grudnia 2024 r. zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE mogą nadal być udostępniane (art. 51); wytyczne Komisji dodają, że nowe wymogi dotyczące informacji o identyfikowalności ich nie dotyczą (zawiadomienie Komisji C/2025/6233, sekcja 2.1). Jeżeli dystrybutor ma powody sądzić, że tych elementów nie umieszczono, nie może udostępniać produktu, dopóki nie zostanie on doprowadzony do zgodności (art. 12 ust. 3). Portal dostawcy to sposób, w jaki wielu sprzedawców zbiera fakty potrzebne do tej kontroli.^[1]

W przypadku produktów objętych aktem dotyczącym oznakowania CE rozdział III sekcja 1 GPSR, w którym znajdują się te artykuły, nie ma zastosowania (art. 2 ust. 1 akapit trzeci lit. b)), a akty sektorowe nakładają podobne obowiązki na dystrybutorów. Niebieski przewodnik Komisji opisuje, co dystrybutor musi wiedzieć, działając z należytą starannością: które produkty wymagają oznakowania CE, jakie dokumenty muszą im towarzyszyć i jakie obowiązują zasady językowe. Wskazuje też, że od dystrybutora nie oczekuje się posiadania dokumentacji technicznej, ale musi on być w stanie wskazać, kto dostarczył produkt, aby organy mogły ją uzyskać (sekcja 3.4). Pytania w portalu, które wykraczają poza to, są własnymi wymaganiami sprzedawcy.^[1][4]

Niektóre dane prawo każe przekazywać dalej niezależnie od tego, czy pyta o nie portal. Zgodnie z REACH, rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006, każdy dostawca wyrobu zawierającego substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy, umieszczoną na liście kandydackiej, w stężeniu powyżej 0,1% masy musi przekazać odbiorcy informacje wystarczające do bezpiecznego stosowania, w tym co najmniej nazwę substancji (art. 33 ust. 1). Konsumenci mogą zażądać tych samych informacji i muszą je otrzymać bezpłatnie w ciągu 45 dni (art. 33 ust. 2).^[2]

Drugim powracającym tematem jest identyfikowalność. Na żądanie każdy podmiot gospodarczy musi wskazać, kto dostarczył mu produkt lub jego część albo element, oraz komu on sam dostarczył produkt (art. 15 ust. 3 GPSR), przez sześć lat (art. 15 ust. 5). Organy mogą żądać tych samych informacji o łańcuchu dostaw bezpośrednio (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 14 ust. 4 lit. b)). Odpowiedzi udzielane sprzedawcy powinny odpowiadać temu, co przekazaliby Państwo organowi.^[1][3]