Importujemy i nie wiemy, co musi sprawdzić importer

Importera określa to, co robi. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów importerem jest każda osoba fizyczna lub prawna mająca siedzibę w Unii, która wprowadza do obrotu na rynku Unii produkt z kraju trzeciego (art. 3 pkt 10); wprowadzenie do obrotu to pierwsze udostępnienie na rynku Unii (art. 3 pkt 7). Niebieski przewodnik Komisji opisuje importera jako kogoś, kto nie jest zwykłym odsprzedawcą: odgrywa kluczową rolę w zapewnianiu zgodności importowanych produktów, a jego obowiązki opierają się na obowiązkach producenta.^[1][4]

W przypadku produktów konsumenckich objętych GPSR wykaz określa art. 11. Przed wprowadzeniem produktu do obrotu importer zapewnia, że spełnia on ogólne wymaganie bezpieczeństwa oraz że producent sporządził analizę ryzyka i dokumentację techniczną i umieścił na produkcie identyfikator oraz swoje dane kontaktowe (art. 11 ust. 1, odsyłający do art. 9 ust. 2, 5 i 6). Dodaje własną nazwę i adresy, nie zasłaniając etykiety producenta (art. 11 ust. 3), zapewnia instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów, określonym przez państwo członkowskie (art. 11 ust. 4), chroni produkt podczas składowania i transportu (art. 11 ust. 5), przechowuje kopię dokumentacji technicznej przez 10 lat (art. 11 ust. 6) oraz bada skargi i podejmuje działania w sprawie produktów niebezpiecznych (art. 11 ust. 8–10). Jeżeli produkt jest niebezpieczny, obowiązek poinformowania producenta i zadbania o powiadomienie organów przez Safety Business Gateway obowiązuje już przed wprowadzeniem do obrotu (art. 11 ust. 2).^[1]

W przypadku produktów objętych unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym rozdział III sekcja 1 GPSR nie ma zastosowania (art. 2 ust. 1 akapit trzeci lit. b)), a obowiązki importera określa akt sektorowy. Na podstawie dyrektywy niskonapięciowej 2014/35/UE importerzy wprowadzają do obrotu wyłącznie sprzęt zgodny z wymaganiami; przed jego wprowadzeniem zapewniają, że producent przeprowadził ocenę zgodności, sporządził dokumentację techniczną i umieścił oznakowanie CE; dodają swoje dane, dbają o instrukcje, w stosownych przypadkach przeprowadzają badania próbek, przechowują deklarację przez 10 lat i przekazują organom dokumentację w języku łatwo dla nich zrozumiałym (art. 8); jeżeli sprzęt stwarza ryzyko, informują producenta i organy nadzoru rynku, zanim wprowadzą go do obrotu (art. 8 ust. 2). Niebieski przewodnik dodaje, że kto wprowadza do obrotu produkty używane z kraju trzeciego albo produkty, które nie zostały zaprojektowane ani wyprodukowane z myślą o rynku Unii, musi przyjąć rolę producenta (sekcja 3.1). Przepis GPSR o ofertach internetowych w art. 19 nadal ma do tych produktów zastosowanie.^[1][2]

Oba zbiory przepisów wymagają identyfikowalności: na żądanie importerzy wskazują podmiot, który im dostarczył produkt, oraz podmioty, którym go dostarczyli (GPSR, art. 15 ust. 3; dyrektywa niskonapięciowa, art. 11). Na granicy organy celne kontrolują produkty zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu i zawieszają to dopuszczenie, gdy brakuje dokumentacji, oznakowania lub danych podmiotu z UE (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 25 i 26).^[1][2][3]