Wij importeren en weten niet wat we moeten controleren

De importeur wordt gedefinieerd door wat hij doet. Op grond van de verordening algemene productveiligheid (EU) 2023/988 is de importeur elke in de Unie gevestigde natuurlijke of rechtspersoon die een product uit een derde land in de Unie in de handel brengt (artikel 3, punt 10); het in de handel brengen is het eerste aanbieden op de markt van de Unie (artikel 3, punt 7). De Blauwe Gids van de Commissie beschrijft de importeur als geen eenvoudige wederverkoper: hij speelt een sleutelrol bij het waarborgen dat ingevoerde producten conform zijn, en zijn verplichtingen bouwen voort op die van de fabrikant.^[1][4]

Voor consumentenproducten onder de GPSR bevat artikel 11 de lijst. Voordat hij een product in de handel brengt, zorgt de importeur ervoor dat het voldoet aan de algemene veiligheidseis en dat de fabrikant de risicoanalyse en de technische documentatie heeft opgesteld en de identificatie en zijn contactgegevens op het product heeft aangebracht (artikel 11, lid 1, met verwijzing naar artikel 9, leden 2, 5 en 6). Hij voegt zijn eigen naam en adressen toe zonder het etiket van de fabrikant te bedekken (artikel 11, lid 3), zorgt voor instructies en veiligheidsinformatie in een taal die consumenten gemakkelijk begrijpen, zoals de lidstaat bepaalt (artikel 11, lid 4), beschermt het product tijdens opslag en vervoer (artikel 11, lid 5), bewaart gedurende 10 jaar een kopie van de technische documentatie (artikel 11, lid 6), onderzoekt klachten en treedt op bij gevaarlijke producten (artikel 11, leden 8 tot en met 10). Is een product gevaarlijk, dan geldt de plicht om de fabrikant te informeren en ervoor te zorgen dat de autoriteiten via de Safety Business Gateway worden ingelicht al vóór het in de handel brengen (artikel 11, lid 2).^[1]

Voor producten die onder harmonisatiewetgeving van de Unie vallen, is hoofdstuk III, afdeling 1, van de GPSR niet van toepassing (artikel 2, lid 1, derde alinea, onder b)), en bepaalt de sectorwetgeving de verplichtingen van de importeur. Op grond van de laagspanningsrichtlijn 2014/35/EU brengen importeurs uitsluitend conforme apparatuur in de handel; voordat zij dat doen, zorgen zij ervoor dat de fabrikant de conformiteitsbeoordeling heeft uitgevoerd, de technische documentatie heeft opgesteld en de CE-markering heeft aangebracht; zij voegen hun gegevens toe, zorgen voor de instructies, verrichten indien passend steekproefsgewijs tests, bewaren de verklaring gedurende 10 jaar en verstrekken de autoriteiten documentatie in een taal die zij gemakkelijk begrijpen (artikel 8); vormt apparatuur een risico, dan informeren zij de fabrikant en de markttoezichtautoriteiten vóór het in de handel brengen (artikel 8, lid 2). De Blauwe Gids voegt toe dat een persoon die tweedehands producten uit een derde land, of producten die niet voor de markt van de Unie zijn ontworpen of vervaardigd, in de handel brengt, de rol van fabrikant op zich moet nemen (punt 3.1). De regel van de GPSR over onlineaanbiedingen in artikel 19 blijft ook voor deze producten gelden.^[1][2]

Beide regimes vereisen traceerbaarheid: op verzoek noemen importeurs de marktdeelnemer die hun heeft geleverd en de marktdeelnemers aan wie zij hebben geleverd (GPSR, artikel 15, lid 3; LVD, artikel 11). Aan de grens controleert de douane producten die voor overgang tot het vrije verkeer zijn aangegeven en schort zij de overgang op wanneer documentatie, markering of de gegevens van de marktdeelnemer in de EU ontbreken (Verordening (EU) 2019/1020, artikelen 25 en 26).^[1][2][3]