Nasz dostawca nie może przedstawić sprawozdania z badań

Obowiązek wykazania, że produkt jest bezpieczny, spoczywa na producencie, ale importer musi sprawdzić, czy to zrobiono. Na podstawie rozporządzenia (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów producent przeprowadza wewnętrzną analizę ryzyka i sporządza dokumentację techniczną przed wprowadzeniem produktu do obrotu. Jeżeli jest to właściwe ze względu na ryzyko, dokumentacja ta zawiera analizę możliwych zagrożeń i przyjętych rozwiązań, w tym wyniki sprawozdań z badań przeprowadzonych przez producenta lub w jego imieniu, a także zastosowane normy europejskie lub inne elementy (art. 9 ust. 2). Przed wprowadzeniem produktu do obrotu importer musi zapewnić, aby produkt spełniał ogólny wymóg bezpieczeństwa oraz aby producent wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 9 ust. 2, 5 i 6 (art. 11 ust. 1).^[1]

Ta sama logika dotyczy produktów z oznakowaniem CE, przy czym głównym aktem jest akt sektorowy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit trzeci lit. b) GPSR rozdział III sekcja 1 (art. 9–18) nie ma zastosowania do produktów podlegających unijnemu prawodawstwu harmonizacyjnemu. W przypadku sprzętu niskonapięciowego importer musi zapewnić, aby producent przeprowadził ocenę zgodności i sporządził dokumentację techniczną oraz aby produkt nosił oznakowanie CE i towarzyszyły mu wymagane dokumenty (dyrektywa 2014/35/UE, art. 8 ust. 2). Dokumentacja techniczna w module A obejmuje sprawozdania z badań (załącznik III pkt 2 lit. f)).^[1][2]

Sprawozdanie z badań jest zatem dowodem, a nie pozycją do odhaczenia. Niebieski przewodnik Komisji wyjaśnia, że kontrole importera nie oznaczają konieczności systematycznego stosowania dodatkowych procedur kontrolnych ani badań przez stronę trzecią, ale ich nie wykluczają. Importer nie może natomiast wprowadzić do obrotu produktu, co do którego ma powody sądzić, że jest niezgodny (GPSR, art. 11 ust. 2; LVD, art. 8 ust. 2 akapit drugi).^[1][2][4]

Luka ujawnia się na granicy i na rynku. Organy celne zawieszają dopuszczenie produktu, któremu brakuje dokumentacji wymaganej przez prawo Unii, albo którego dokumentacja budzi uzasadnione wątpliwości (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 26 ust. 1 lit. a). Organy nadzoru rynku mogą żądać dokumentów i nakazywać działania naprawcze (art. 14 ust. 4). Importer przechowuje swój egzemplarz dokumentacji technicznej przez 10 lat od wprowadzenia produktu do obrotu (GPSR, art. 11 ust. 6).^[1][3]