Sprzedajemy meble i żaden akt UE ich nie obejmuje

Większość mebli nie ma własnego aktu produktowego, dlatego zadanie to spełnia rozporządzenie (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów. Stosuje się je do produktów wprowadzanych do obrotu lub udostępnianych na rynku, o ile prawo Unii nie zawiera szczególnych przepisów o tym samym celu regulujących ich bezpieczeństwo; tam, gdzie takie wymagania istnieją, obejmuje ono tylko ryzyka, które pozostawiają one otwarte, a do produktów objętych unijnym prawodawstwem harmonizacyjnym nie stosuje się jego rozdziału III sekcji 1 (art. 9–18) (art. 2 ust. 1). Dotyczy ono jednakowo produktów nowych, używanych, naprawionych i odnowionych (art. 2 ust. 3). Podstawowy obowiązek jest krótki: podmioty gospodarcze wprowadzają do obrotu lub udostępniają na rynku wyłącznie produkty bezpieczne (art. 5). Wytyczne Komisji wymieniają meble i artykuły dziecięce jako produkty, do których GPSR stosuje się w pełni (komunikat Komisji C/2025/6233, sekcja 2.2).^[1][3]

Bezpieczeństwo ocenia się według określonych aspektów. Art. 6 ust. 1 wymienia cechy produktu, w tym jego projekt, skład, opakowanie oraz instrukcje montażu, instalacji, użytkowania i konserwacji; jego wpływ na inne produkty używane razem z nim; jego prezentację, etykietowanie i ostrzeżenia; kategorie konsumentów, w szczególności konsumentów szczególnie narażonych, takich jak dzieci, osoby starsze i osoby z niepełnosprawnościami; oraz wygląd, który może prowadzić do używania niezgodnego z przeznaczeniem, w tym produkty niezaprojektowane dla dzieci, ale prawdopodobnie przez nie używane. Możliwość osiągnięcia wyższego poziomu bezpieczeństwa nie jest sama w sobie powodem, by uznać produkt za niebezpieczny (art. 6 ust. 2).^[1]

O tym, ile dowodów wystarczy, decydują normy. Produkt uznaje się za spełniający ogólne wymaganie bezpieczeństwa, jeżeli jest zgodny z normami europejskimi, których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1025/2012, w zakresie objętych nimi ryzyk; jeżeli takich norm brak, domniemanie daje zgodność z krajowymi wymaganiami w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa państwa członkowskiego sprzedaży (art. 7 ust. 1). Domniemanie nie przeszkadza organom w działaniu, gdy istnieją dowody, że produkt jest niebezpieczny (art. 7 ust. 3). Jeżeli żadne domniemanie nie ma zastosowania, ocena uwzględnia inne normy europejskie, normy międzynarodowe, dobrowolne systemy certyfikacji, wytyczne Komisji, normy krajowe, stan wiedzy technicznej, kodeksy dobrych praktyk i uzasadnione oczekiwania konsumentów (art. 8 ust. 1).^[1]

Producent dokumentuje wynik przed wprowadzeniem produktu do obrotu. Art. 9 ust. 2 wymaga wewnętrznej analizy ryzyka i dokumentacji technicznej zawierającej co najmniej ogólny opis produktu i jego zasadniczych cech bezpieczeństwa oraz, w stosownych przypadkach, analizę ryzyka i przyjęte rozwiązania, wyniki sprawozdań z badań i wykaz zastosowanych norm lub innych elementów. Dokumentację aktualizuje się i przechowuje przez 10 lat (art. 9 ust. 3). Produkt nosi numer typu, partii lub numer seryjny oraz nazwę producenta wraz z jego adresem pocztowym i elektronicznym, a także jest opatrzony jasnymi instrukcjami i informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa (art. 9 ust. 5–7). Importer sprawdza, czy producent to zrobił, zanim wprowadzi produkt do obrotu (art. 11 ust. 1).^[1]

Równolegle obowiązują ograniczenia dotyczące substancji chemicznych. Po 6 sierpnia 2026 r. nie wolno wprowadzać do obrotu mebli i wyrobów z materiałów drewnopochodnych, jeżeli w warunkach badania określonych w dodatku 14 stężenie uwalnianego przez nie formaldehydu przekracza 0,062 mg/m³; dla innych wyrobów limit wynosi 0,080 mg/m³ (REACH, rozporządzenie (WE) nr 1907/2006, załącznik XVII, wpis 77 pkt 1). Wyjątki obejmują m.in. wyroby przeznaczone wyłącznie do użytku na zewnątrz oraz wyroby używane. Ograniczenie stosuje się obok GPSR i nie zastępuje analizy ryzyka ani dokumentacji technicznej na podstawie art. 9 i 11; sprawozdanie z badania emisji formaldehydu lub dowody dostawcy należy zachować w aktach.^[4]

Sprzedaż przez internet wprowadza własne obowiązki informacyjne. Oferta musi zawierać nazwę producenta i jego adresy, osobę odpowiedzialną, jeżeli producent ma siedzibę poza Unią, zdjęcie i identyfikatory produktu oraz jego ostrzeżenia i informacje dotyczące bezpieczeństwa w języku określonym przez państwo członkowskie (GPSR, art. 19).^[1]

Producent spoza Unii potrzebuje też partnera w Unii. Produkt nie może być wprowadzony do obrotu, jeżeli podmiot gospodarczy mający siedzibę w Unii nie odpowiada za zadania określone w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/1020 (GPSR, art. 16 ust. 1): udostępnianie dokumentacji, odpowiadanie na uzasadniony wniosek organu w zrozumiałym dla niego języku, informowanie go o ryzykach i współpracę przy działaniach naprawczych (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 4 ust. 3).^[2]