Odzyskanie produktu zakończone, chcemy zapobiec kolejnemu

Odzyskanie produktu na podstawie rozporządzenia (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów nie kończy się z chwilą, gdy firma uzna, że zrobiła dość. Organy nadzoru rynku mogą żądać od podmiotu gospodarczego regularnych sprawozdań z postępów i mogą rozstrzygnąć, czy lub kiedy środek naprawczy można uznać za zakończony (art. 15 ust. 6). Rozporządzenie (UE) 2019/1020 wymaga od nich procedur weryfikacji, czy podjęto środki naprawcze, które miały zostać podjęte (art. 11 ust. 7 lit. b)), a GPSR stosuje ten przepis do produktów konsumenckich na mocy art. 23 ust. 1.^[1][2]

To, co następuje, to zwykły obowiązek producenta, tyle że z nowymi informacjami. Przed wprowadzeniem produktu do obrotu producent przeprowadza wewnętrzną analizę ryzyka i sporządza dokumentację techniczną, która w stosownych przypadkach zawiera analizę możliwych zagrożeń i przyjętych rozwiązań służących ich wyeliminowaniu lub ograniczeniu, w tym wyniki sprawozdań z badań (art. 9 ust. 2). Dokumentację należy aktualizować i udostępniać organom przez 10 lat (art. 9 ust. 3). Producenci zapewniają także procedury gwarantujące, że produkty wytwarzane seryjnie pozostają zgodne z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa (art. 9 ust. 4). Odzyskanie produktu to sygnał, że któraś z tych procedur może wymagać zmiany.^[1]

Zainteresowanie organu nie ogranicza się do odzyskiwanego produktu. Gdy zidentyfikowano produkt niebezpieczny, organ może zażądać od producenta informacji o innych produktach wytwarzanych tą samą procedurą, zawierających te same komponenty lub wchodzących w skład tej samej partii produkcyjnej, których dotyczy to samo ryzyko (art. 23 ust. 3). Odzyskanie produktu i środki naprawcze powinny znaleźć się w rejestrze wewnętrznym obok skarg, które do nich doprowadziły (art. 9 ust. 12 i art. 11 ust. 10), a opis ryzyka, skargi, wypadki i środki naprawcze muszą pozostać możliwe do przedstawienia przez 10 lat (art. 15 ust. 4).^[1]

Zapobieganie opłaca się też przy następnej kontroli. Organy wybierają kontrole w oparciu o podejście oparte na analizie ryzyka, uwzględniające między innymi dotychczasowe przypadki niezgodności po stronie podmiotu gospodarczego oraz skargi konsumentów (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 11 ust. 3).^[2]