Het geteste monster is niet het product dat we ontvingen

Een testrapport beschrijft het product dat is getest. Het EU-productrecht vraagt meer: dat elk exemplaar dat in de handel wordt gebracht veilig is en conform. Onder de verordening algemene productveiligheid (EU) 2023/988 stellen fabrikanten technische documentatie op die, waar passend, de uitkomst van testrapporten bevat (artikel 9, lid 2), en moeten zij ervoor zorgen dat er procedures zijn waarmee in serie geproduceerde producten in overeenstemming blijven met de algemene veiligheidseis (artikel 9, lid 4).^[1]

De CE-wetgeving zegt hetzelfde, maar uitgebreider. Onder de laagspanningsrichtlijn 2014/35/EU zorgen fabrikanten ervoor dat er procedures zijn waarmee serieproductie conform blijft, en houden zij rekening met wijzigingen in het ontwerp of de kenmerken (artikel 6, lid 4). De module interne productiecontrole die de richtlijn gebruikt, vereist dat de fabrikant alle maatregelen neemt die nodig zijn opdat het productieproces en het toezicht daarop de conformiteit van het geproduceerde materieel met de technische documentatie waarborgen (bijlage III, punt 3). Besluit nr. 768/2008/EG, het model voor de CE-wetgeving, gebruikt dezelfde formulering in module A en vereist voor producten waarvoor een typeonderzoek is verricht in module C de conformiteit met het goedgekeurde type. Sommige handelingen voegen daar productcontroles op willekeurige tijdstippen aan toe, uitgevoerd door een aangemelde instantie of een erkende interne instantie (module A2).^[2][4]

De importeur staat tussen de fabriek en de markt. Voordat hij een product in de handel brengt, zorgt de importeur onder de GPSR ervoor dat het product aan de algemene veiligheidseis voldoet en dat de fabrikant de technische documentatie heeft opgesteld; als hij reden heeft om aan te nemen dat het product niet conform is, mag hij het niet in de handel brengen voordat het conform is gemaakt (artikel 11, leden 1 en 2). De laagspanningsrichtlijn kent dezelfde regel voor importeurs (artikel 8, lid 2) en voegt eraan toe dat importeurs steekproefsgewijs materieel dat op de markt is aangeboden testen wanneer de risico's dat passend maken (artikel 8, lid 6).^[1][2]

Autoriteiten controleren wat bij de klant terechtkomt. Verordening (EU) 2019/1020 geeft hun de bevoegdheid productmonsters te verwerven, ook onder een andere identiteit, om ze te inspecteren en door reverse engineering te onderzoeken (artikel 14, lid 4, onder j)), en om corrigerende maatregelen te eisen of het uit de handel nemen of terugroepen te gelasten (artikel 14, lid 4, onder g) en h)). Een verschil tussen het geteste monster en de geleverde goederen is dus een vraag over de geleverde goederen, en de importeur moet die beantwoorden.^[3]