Nasz produkt wymaga etykiety energetycznej i wpisu do EPREL

Rozporządzenie (UE) 2017/1369 jest rozporządzeniem ramowym. Ma zastosowanie do produktów związanych z energią wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do użytku i przewiduje ich etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie dotyczące efektywności energetycznej oraz zużycia energii i innych zasobów podczas użytkowania (art. 1 ust. 1). Szczegółowe wymagania wynikają z aktów delegowanych, po jednym dla każdej grupy produktów, które określają objęte nimi produkty, wzór etykiety w skali od A do G, kartę produktu, dokumentację techniczną, tolerancje weryfikacji oraz sposób prezentowania etykiety przy sprzedaży na odległość (art. 16 ust. 1, 3 i 4). Rozporządzenie stosuje się od dnia 1 sierpnia 2017 r.; artykuł dotyczący bazy danych stosuje się od dnia 1 stycznia 2019 r. (art. 21).^[1]

Obowiązki spoczywają głównie na dostawcy: producencie mającym siedzibę w Unii, upoważnionym przedstawicielu producenta spoza UE albo importerze wprowadzającym produkt na rynek Unii (art. 2 pkt 14). Dostawca zapewnia, aby do każdej sztuki była nieodpłatnie dołączona prawidłowa wydrukowana etykieta i karta produktu, dostarcza etykiety i karty sprzedawcy w ciągu pięciu dni roboczych od wniosku oraz sporządza dokumentację techniczną wystarczającą do oceny ich prawidłowości (art. 3 ust. 1–3). Produktów nie wolno projektować w taki sposób, aby zmieniały swoje parametry w warunkach badania (art. 3 ust. 5).^[1]

Centralne miejsce zajmuje baza danych produktów. Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2024/994 nazywa ją EPREL, czyli Europejskim Rejestrem Produktów do Etykietowania Energetycznego (art. 2 ust. 1), a od dnia 22 października 2024 r. wyłącznie zweryfikowani dostawcy mogą rejestrować w niej modele lub zmieniać ich wpisy; osoba prawna potwierdza tożsamość i siedzibę w Unii kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną (art. 3 i 4). Przed wprowadzeniem do obrotu sztuki nowego modelu objętego aktem delegowanym dostawca wpisuje model do części publicznej i części dotyczącej zgodności bazy danych (art. 4 ust. 1). Część publiczna zawiera dane dostawcy, identyfikator modelu, etykietę elektroniczną, klasy i parametry oraz kartę produktu; część dotycząca zgodności zawiera równoważne modele i wskazane części dokumentacji technicznej, takie jak zmierzone parametry, obliczenia i zastosowane normy (art. 12 ust. 5 i załącznik I). Produkt ze zmianami istotnymi dla etykiety jest nowym modelem (art. 4 ust. 4), a informacje dotyczące zgodności przechowuje się przez 15 lat od wprowadzenia do obrotu ostatniej sztuki, chyba że akt delegowany ustanawia krótszy okres (art. 4 ust. 6).^[1][6]

Sprzedawcy prezentują etykietę w widoczny sposób, także przy sprzedaży na odległość przez internet, i udostępniają kartę produktu (art. 5 ust. 1). Dostawcy i sprzedawcy odwołują się do klasy energetycznej i zakresu klas w reklamach wizualnych i technicznych materiałach promocyjnych oraz nie prezentują etykiet wprowadzających w błąd ani etykiet naśladujących etykietę energetyczną na produktach spoza jej zakresu (art. 6). Trybunał orzekł, że obowiązek reklamowy z art. 6 lit. a ma zastosowanie również do grup produktów objętych aktem delegowanym przyjętym na podstawie dawnej dyrektywy 2010/30/UE; jeżeli akt ten nie określa sposobu, klasę i zakres podaje się tak jak na etykiecie, o ile pozostają czytelne i widoczne, albo w inny równoważny sposób (sprawa C-761/22, postanowienie z dnia 5 października 2023 r.). Szczegóły uzupełnia akt delegowany. Na przykład w przypadku urządzeń chłodniczych dostawca udostępnia sprzedawcom etykietę elektroniczną, a sprzedawca prezentuje ją na stronie internetowej w pobliżu ceny, ewentualnie za pomocą wyświetlania zagnieżdżonego (rozporządzenie delegowane (UE) 2019/2016, art. 3 ust. 1 lit. g i art. 4 lit. b, załącznik VIII).^[1][2][7]

Egzekwowanie przepisów odbywa się na poziomie krajowym, w ramach unijnych. Państwa członkowskie ustanawiają kary (art. 7 ust. 4), organy mogą dochodzić od dostawcy zwrotu kosztów badań (art. 8 ust. 5), a rozporządzenie figuruje w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2019/1020, więc stosuje się środki naprawcze z tego rozporządzenia (art. 16). Wiele grup produktów objętych etykietowaniem podlega również wymaganiom ekoprojektu: jeżeli modele klasy E, F lub G nie mogą już być wprowadzane do obrotu na podstawie środka wykonawczego dotyczącego ekoprojektu wydanego na podstawie dyrektywy 2009/125/WE, klasy te przedstawia się na etykiecie w kolorze szarym (art. 11 ust. 10). W przypadku produktów regulowanych środkami wykonawczymi na podstawie dyrektywy 2009/125/WE przepisy tej dyrektywy dotyczące oznakowania CE i deklaracji nadal mają zastosowanie na podstawie przepisów przejściowych rozporządzenia (UE) 2024/1781, dopóki środki te nie zostaną uchylone lub uznane za przestarzałe (art. 79 ust. 1 lit. b). Wniosek Komisji COM(2026) 565 zmieniałby rozporządzenia (UE) 2017/1369 i 2020/740 w zakresie uproszczeń i opcji cyfrowych w etykietowaniu energetycznym oraz etykietowaniu opon; w dniu 4 października 2026 r. EUR-Lex wykazuje go wyłącznie jako wniosek.^[1][3][4][5]