Konkurent zakwestionował nasze oświadczenie środowiskowe

Egzekwowanie dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych, czyli dyrektywy 2005/29/WE, nie spoczywa wyłącznie na organach. Państwa członkowskie muszą zapewnić, aby osoby lub organizacje mające uzasadniony interes w zwalczaniu nieuczciwych praktyk handlowych, w tym konkurenci, mogły wystąpić przeciwko nim na drogę sądową lub skierować je do organu administracji (art. 11 ust. 1). Każde państwo członkowskie decyduje, która z tych dróg jest dostępna i czy można wymagać uprzedniego skorzystania z innych środków, takich jak podmioty odpowiedzialne za kodeksy.^[1]

Dostępne uprawnienia są szerokie. Sądy lub organy administracji mogą nakazać zaprzestanie nieuczciwej praktyki albo zakazać praktyki bezpośrednio grożącej, nawet bez dowodu rzeczywistej straty lub szkody ani zamiaru lub zaniedbania ze strony przedsiębiorcy, w trybie przyspieszonym ze skutkiem tymczasowym lub ostatecznym (art. 11 ust. 2). Po wydaniu ostatecznej decyzji mogą być uprawnione do żądania publikacji decyzji i sprostowania. Mogą też żądać od przedsiębiorcy dowodów prawdziwości twierdzeń o faktach i uznać twierdzenia za nieścisłe, jeżeli dowodów nie przedstawiono lub są niewystarczające (art. 12).^[1]

Istota skargi na oświadczenie środowiskowe sprowadza się zwykle do jednego z dwóch zarzutów. Albo oświadczenie znajduje się w wykazie praktyk nieuczciwych w każdych okolicznościach, dodanym dyrektywą (UE) 2024/825 i stosowanym od 27 września 2026 r., na przykład niecertyfikowana etykieta zrównoważonego rozwoju (załącznik I pkt 2a) lub ogólne oświadczenie środowiskowe bez uznanych znakomitych wyników środowiskowych (pkt 4a), albo konkurent twierdzi, że oświadczenie wprowadza przeciętnego konsumenta w błąd co do cech środowiskowych lub aspektów gospodarki o obiegu zamkniętym (art. 6 ust. 1 lit. b)). Praktyka z wykazu nie wymaga oceny jej wpływu na konsumentów (art. 5 ust. 5).^[1][3]

Jeżeli oświadczenie porównuje Państwa produkt z produktem konkurenta, zastosowanie ma również dyrektywa 2006/114/WE. Reklama porównawcza jest dozwolona wyłącznie wtedy, gdy spełnia wszystkie warunki z art. 4, w tym nie wprowadza w błąd, porównuje towary zaspokajające te same potrzeby oraz obiektywnie porównuje istotne, odpowiednie, weryfikowalne i reprezentatywne cechy. Państwa członkowskie zapewniają konkurentom środki umożliwiające działanie przeciwko reklamie wprowadzającej w błąd i niedozwolonej reklamie porównawczej (art. 5), a sądy mogą żądać od reklamodawcy dowodów prawdziwości twierdzeń o faktach, w reklamie porównawczej – w krótkim terminie (art. 7).^[2]

Skargami tego rodzaju mogą zajmować się również organy samoregulacji, ale wyłącznie obok postępowania sądowego lub administracyjnego (dyrektywa 2005/29/WE, art. 10; dyrektywa 2006/114/WE, art. 6).^[1][2]