Nasze opakowania używają jednostek niemetrycznych

Dyrektywa 80/181/EWG określa, jakie jednostki miar mogą być używane w UE. Jednostkami legalnymi do wyrażania ilości są jednostki z rozdziału I jej załącznika: podstawowe jednostki SI, takie jak sekunda, metr, kilogram, amper i kelwin, ich dziesiętne wielokrotności i podwielokrotności oraz pozostałe jednostki wymienione w tym rozdziale (art. 1 lit. a)). Obowiązek dotyczy używanych przyrządów pomiarowych, dokonywanych pomiarów oraz oznaczeń ilości wyrażonych w jednostkach miar (art. 2 lit. a)). Państwa członkowskie stosują dyrektywę od 1 października 1981 r. (art. 7), a tekst skonsolidowany obejmuje aktualizację definicji SI z 2019 r. dokonaną dyrektywą Komisji (UE) 2019/1258.^[1]

Jednostki imperialne są dozwolone tylko obok wartości metrycznej. Oznaczenie uzupełniające to oznaczenie ilości w jednostce spoza rozdziału I, które towarzyszy oznaczeniu w jednostce z rozdziału I, a jego stosowanie jest dozwolone (art. 3 ust. 1 i 2). Oznaczenie w jednostce z rozdziału I musi dominować: oznaczenia w innych jednostkach wykonuje się drukiem nie większym niż odpowiadające im oznaczenie w jednostce z rozdziału I (art. 3 ust. 4). Państwa członkowskie mogą nadal wymagać, aby przyrządy pomiarowe wskazywały jedną jednostkę legalną (art. 3 ust. 3).^[1]

Kilka jednostek niemetrycznych przetrwało jako jednostki legalne same w sobie, ale tylko do wskazanych zastosowań i tylko w państwach członkowskich, w których były dozwolone w dniu 21 kwietnia 1973 r. (art. 1 lit. b)). Wymienia je rozdział II: milę, jard, stopę i cal w znakach drogowych oraz w pomiarach odległości i prędkości, pintę dla piwa i cydru z beczki oraz mleka w opakowaniach zwrotnych, a także uncję trojańską w transakcjach metalami szlachetnymi. Jednostek ograniczonych w czasie z rozdziałów III i IV nie można było stosować po 31 grudnia 1994 r. i po 31 grudnia 1999 r. (art. 1 lit. c) i d)).^[1]

Towary paczkowane podlegają dodatkowym przepisom. Dyrektywa 76/211/EWG obejmuje towary paczkowane sprzedawane w stałych ilościach nominalnych od 5 g lub 5 ml do 10 kg lub 10 l (art. 1). Towary zgodne z tą dyrektywą mogą nosić znak ℮ (art. 3 ust. 1); podają one masę lub objętość nominalną w kilogramach, gramach, litrach, centylitrach lub mililitrach, cyframi o wysokości co najmniej od 2 do 6 mm w zależności od ilości, a oznaczenia imperialne nie mogą być większe od oznaczeń SI (załącznik I pkt 3.1). Znak ℮, który dyrektywa opisuje jako małą literę „e” w postaci przedstawionej w dyrektywie 71/316/EWG, ma co najmniej 3 mm wysokości i znajduje się w tym samym polu widzenia co ilość nominalna; oznaczenie wskazuje paczkującego lub importera mającego siedzibę w UE, który odpowiada za to, aby towary paczkowane spełniały wymogi dyrektywy (załącznik I pkt 3.2, 3.3 i 4). Trybunał uznał, że paczkujący, który mierzy każde opakowanie, może używać znaku bez uprzedniego zezwolenia, natomiast paczkujący, który jedynie kontroluje ilości, musi stosować procedury kontrolne uznane przez krajowe organy metrologii prawnej (sprawa 96/84).^[2][4]

Obie dyrektywy są wymienione w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2019/1020, dlatego organy nadzoru rynku mogą żądać działań naprawczych, gdy opakowanie nie spełnia wymogów, w tym usunięcia formalnej niezgodności, oraz mogą zapewnić wycofanie produktów z obrotu lub ograniczyć ich sprzedaż, jeżeli działania naprawcze nie zostaną podjęte (art. 16).^[3]