Na naszej etykiecie tekstyliów brakuje składu surowcowego

Rozporządzenie (UE) nr 1007/2011 określa, jak nazywa się i przedstawia skład surowcowy wyrobów włókienniczych. Ma zastosowanie do wyrobów włókienniczych udostępnianych na rynku Unii oraz do produktów traktowanych na równi z nimi, takich jak produkty zawierające co najmniej 80% masy włókien tekstylnych oraz pokrycia mebli, parasoli i parasoli przeciwsłonecznych zawierające co najmniej 80% elementów tekstylnych (art. 2 ust. 1 i 2). Wyroby włókiennicze można udostępniać wyłącznie wtedy, gdy są opatrzone etykietą, oznakowaniem lub dołączone są do nich dokumenty handlowe zgodnie z rozporządzeniem (art. 4).^[1]

Nazewnictwo jest ściśle określone. Do opisu składu surowcowego na etykietach i oznakowaniu wolno używać wyłącznie nazw włókien z załącznika I i są one zarezerwowane dla włókien odpowiadających opisowi w tym załączniku (art. 5). Wyrób wielowłóknowy etykietuje się nazwą i udziałem procentowym masy wszystkich włókien składowych w kolejności malejącej (art. 9 ust. 1); włókno do 5% lub włókna łącznie do 15% można wskazać jako „inne włókna” wraz z ich łącznym udziałem procentowym, jeżeli w momencie produkcji nie można ich łatwo określić (art. 9 ust. 2). Tylko produkty składające się z jednego włókna mogą nosić określenia „100%”, „czysty” lub „cały” (art. 7 ust. 1). Produkty z komponentami o różnym składzie włókien podają skład każdego z nich, z wyjątkiem komponentów, które nie są podszewkami głównymi i stanowią mniej niż 30% całkowitej masy (art. 11 ust. 2).^[1]

Etykieta musi być użyteczna. Wyroby włókiennicze są etykietowane lub oznakowane swoim składem surowcowym za każdym razem, gdy są udostępniane na rynku; etykietowanie i oznakowanie jest trwałe, łatwo czytelne, widoczne i dostępne, a etykieta jest solidnie przymocowana (art. 14 ust. 1). W łańcuchu dostaw dokumenty handlowe mogą zastępować etykietę lub ją uzupełniać (art. 14 ust. 2). Etykietowanie sporządza się w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa członkowskiego, w którym produkt jest udostępniany konsumentowi, chyba że to państwo członkowskie postanowi inaczej (art. 16 ust. 3).^[1]

Odpowiedzialność wynika z wprowadzenia do obrotu. Producent zapewnia umieszczenie etykiety i prawidłowość zawartych w niej informacji; jeżeli producent nie ma siedziby w Unii, zapewnia to importer (art. 15 ust. 1). Dystrybutor, który sprzedaje pod własną nazwą lub znakiem towarowym, sam umieszcza etykietę lub zmienia jej treść, jest uznawany za producenta, a każdy dystrybutor zapewnia, aby produkty miały wymagane etykiety (art. 15 ust. 2 i 3). Skład musi być wyraźnie widoczny dla konsumenta przed zakupem, także przy zakupie online (art. 16 ust. 1).^[1]

Etykiety są weryfikowane względem produktu. Organy nadzoru rynku sprawdzają zgodność składu surowcowego z przekazanymi informacjami (art. 18), stosując metody z załącznika VIII (art. 19 ust. 1), z 3% tolerancją produkcyjną między deklarowanym składem a wynikiem analizy (art. 20 ust. 3). Rozporządzenie jest wymienione w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2019/1020, dlatego mają zastosowanie środki nadzoru rynku z tego rozporządzenia (art. 16).^[1][2]

Etykietowanie to nie cały obowiązek. Dla wyrobów włókienniczych nie istnieje akt harmonizacyjny dotyczący tego konkretnego produktu. Przepisy o etykietowaniu tekstyliów mają zastosowanie obok rozporządzenia w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, rozporządzenia (UE) 2023/988, dlatego producenci i importerzy przestrzegają obu: przepisów o etykietowaniu oraz wynikających z GPSR obowiązków dotyczących analizy ryzyka, dokumentacji technicznej, identyfikacji i adresu (art. 9 i 11).^[4]