Sprzedawca chce sprzedawać nasz produkt pod własną marką

W unijnym prawie produktowym producenta wyznacza nazwa umieszczona na produkcie. Rozporządzenie (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (GPSR) definiuje producenta jako każdą osobę, która wytwarza produkt lub zleca jego zaprojektowanie lub wytworzenie i wprowadza go do obrotu pod swoją nazwą lub znakiem towarowym (art. 3 pkt 8), oraz uznaje za producenta każdą osobę, która wprowadza produkt do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym, wraz z obowiązkami z art. 9 (art. 13 ust. 1). Do produktów objętych aktem prawnym wymagającym oznakowania CE ta część GPSR nie ma zastosowania (art. 2 ust. 1 akapit trzeci lit. b)), a akt sektorowy mówi to samo: zgodnie z dyrektywą niskonapięciową 2014/35/UE importer lub dystrybutor, który wprowadza sprzęt elektryczny do obrotu pod swoją nazwą lub znakiem towarowym, jest uznawany za producenta i podlega obowiązkom producenta (art. 10).^[1][2]

Niebieski przewodnik Komisji wyjaśnia, co to oznacza w przypadku marki własnej. Podmiot, który wprowadza produkt do obrotu pod swoją nazwą lub znakiem towarowym, automatycznie staje się producentem i przejmuje pełną odpowiedzialność za ocenę zgodności, konstrukcję i produkcję, nawet jeśli faktycznie zajmował się nimi ktoś inny. Musi posiadać całą dokumentację i certyfikaty niezbędne do wykazania zgodności, ale nie muszą one być wystawione na jego nazwę; musi być jasne, że wykazują zgodność konkretnego produktu (pkt 3.1). Niebieski przewodnik dodaje, że producent, który zleca prace podwykonawcom, musi zachować ogólną kontrolę nad produktem i w żadnym wypadku nie może zwolnić się z odpowiedzialności.^[3]

Dla Państwa jako wytwórcy zmieniają się trzy rzeczy. Sprzedawca detaliczny potrzebuje Państwa dokumentacji: bez dokumentacji technicznej i wyników badań nie może sporządzić deklaracji ani odpowiedzieć organowi. Musi też wiedzieć o zmianach, ponieważ producent musi mieć procedury zapewniające zgodność produkcji seryjnej i uwzględniać zmiany konstrukcji lub cech (GPSR, art. 9 ust. 4; dyrektywa niskonapięciowa, art. 6 ust. 4). Państwo pozostają też identyfikowalni: na żądanie podmiot gospodarczy wskazuje, kto dostarczył mu produkt (GPSR, art. 15 ust. 3 lit. a); dyrektywa niskonapięciowa, art. 11).^[1][2]

Odpowiedzialność za szkodę to odrębna warstwa. Zgodnie z dyrektywą (UE) 2024/2853 w sprawie odpowiedzialności za produkty wadliwe, która ma zastosowanie do produktów wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku od 9 grudnia 2026 r. (art. 2 ust. 1, w brzmieniu sprostowanym w 2026 r.), producentem jest zarówno osoba, która produkt opracowuje, wytwarza lub produkuje, jak i osoba, która przedstawia się jako producent, umieszczając na nim swoją nazwę lub znak towarowy (art. 4 pkt 10). Obie mogą ponosić odpowiedzialność solidarną (art. 8 ust. 1 i art. 12 ust. 1), a odpowiedzialności tej nie można wyłączyć wobec poszkodowanego umową (art. 15). Ta sama logika dotyczy opakowań: zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2025/40 producentem opakowań jest przedsiębiorstwo, pod którego nazwą lub znakiem towarowym wytwarza się produkt w opakowaniu (art. 3 ust. 1 pkt 13).^[4][5]