Sprzedajemy buty bez etykiety materiałowej

Dyrektywa 94/11/WE ustanawia jeden unijny system informowania konsumentów, z czego wykonane są ich buty. Dotyczy etykietowania materiałów użytych w głównych elementach obuwia przeznaczonego dla konsumentów i definiuje obuwie jako wszystkie wyroby z przymocowanymi podeszwami, przeznaczone do ochrony lub okrycia stopy, w tym części sprzedawane oddzielnie (art. 1 ust. 1). Załącznik II podaje przykłady, od sandałów i espadryli po buty narciarskie, pantofle taneczne, obuwie jednorazowe i obuwie ortopedyczne. Wyłączone jest obuwie używane (noszone), obuwie zabawkowe, obuwie ochronne objęte dyrektywą 89/686/EWG oraz obuwie objęte dyrektywą 76/769/EWG (art. 1 ust. 1). Obie dyrektywy zostały od tego czasu uchylone: rozporządzenie (UE) 2016/425 zastąpiło pierwszą od 21 kwietnia 2018 r., a odniesienia do niej odczytuje się jako odniesienia do tego rozporządzenia (art. 46 rozporządzenia (UE) 2016/425); rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 uchyliło drugą ze skutkiem od 1 czerwca 2009 r., a z tekstu nie wynika jasno, co obecnie obejmuje to wyłączenie.^[1][5][6]

Etykieta dotyczy trzech części. Cholewka to zewnętrzna strona elementu konstrukcyjnego przymocowanego do podeszwy zewnętrznej; podszewka i wyściółka tworzą wnętrze buta; podeszwa zewnętrzna to dolna część narażona na ścieranie (art. 1 ust. 2 i załącznik I pkt 1). W przypadku cholewki oraz podszewki i wyściółki na etykiecie podaje się materiał stanowiący co najmniej 80% powierzchni, a w przypadku podeszwy zewnętrznej – co najmniej 80% objętości. Jeżeli żaden materiał nie osiąga 80%, podaje się dwa główne materiały (art. 4 ust. 1). Elementów dodatkowych i wzmocnień, takich jak łaty kostkowe, obszycia, sprzączki i wzmocnienia oczek, nie uwzględnia się przy cholewce (art. 1 ust. 2 lit. iii)).^[1]

Materiały dzielą się na cztery kategorie określone w załączniku I pkt 2: skóra, skóra powlekana, materiał włókienniczy i inne materiały. Definicje mają znaczenie. Skóra surowa lub wyprawiona rozdrobniona na włókna, małe kawałki lub proszek, a następnie wytworzona w arkusze, nie jest skórą, a powłoka powierzchniowa skóry nie może być grubsza niż 0,15 mm; skóra powlekana ma powłokę grubszą niż 0,15 mm, ale nie większą niż jedna trzecia całkowitej grubości.^[1]

Ustalona jest też forma etykiety. Informacje podaje się na samym obuwiu, za pomocą piktogramów lub oznaczeń pisemnych co najmniej w języku lub językach, które może określić państwo członkowskie konsumpcji (art. 4 ust. 2). Umieszcza się je na co najmniej jednym bucie z każdej pary przez nadruk, naklejenie, wytłoczenie lub przymocowaną etykietę; muszą być widoczne, trwale przymocowane i dostępne, a piktogramy dostatecznie duże, aby były zrozumiałe. Informacje nie mogą wprowadzać konsumenta w błąd (art. 4 ust. 3 i 4). Dodatkowy tekst może im towarzyszyć (art. 5). Państwa członkowskie nie mogą zakazywać obuwia spełniającego te wymagania ani utrudniać jego obrotu przez stosowanie niezharmonizowanych krajowych przepisów o etykietowaniu (art. 3), a Trybunał uznał, że art. 3 i 5 stoją na przeszkodzie krajowemu wymogowi oznaczania kraju pochodzenia dla elementów obuwia skórzanego (sprawa C-95/14).^[1][4]

Odpowiedzialność spoczywa na podmiocie najbliższym źródła. Etykietę zapewnia producent lub jego upoważniony przedstawiciel z siedzibą w UE i odpowiada za jej prawidłowość; jeżeli żaden z nich nie ma siedziby w UE, obowiązek spoczywa na osobie, która jako pierwsza wprowadza obuwie na rynek UE. Sprzedawca detaliczny pozostaje odpowiedzialny za to, aby sprzedawane przez niego buty miały etykietę (art. 4 ust. 5). Ponieważ jest to dyrektywa, państwa członkowskie egzekwują ją na podstawie prawa krajowego (art. 2), a ponieważ jest wymieniona w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2019/1020, stosuje się środki naprawcze z tego rozporządzenia (art. 16).^[1][2]