Ons textiellabel mist de vezelsamenstelling

Verordening (EU) nr. 1007/2011 regelt hoe de vezelsamenstelling van textielproducten wordt benoemd en weergegeven. Zij geldt voor textielproducten die op de markt van de Unie worden aangeboden en voor producten die op dezelfde wijze worden behandeld, zoals producten die ten minste 80 gewichtsprocent textielvezels bevatten en meubelen, paraplu- en parasolbekleding met ten minste 80% textielcomponenten (artikel 2, leden 1 en 2). Textielproducten mogen alleen op de markt worden aangeboden wanneer zij overeenkomstig de verordening zijn voorzien van een etiket of merking of vergezeld gaan van handelsdocumenten (artikel 4).^[1]

De woorden liggen vast. Alleen de vezelnamen van bijlage I mogen de vezelsamenstelling op etiketten en merkingen beschrijven, en zij zijn voorbehouden aan vezels die overeenkomen met de omschrijving in die bijlage (artikel 5). Een product van meerdere vezels wordt geëtiketteerd met de naam en het gewichtspercentage van alle bestanddeelvezels in dalende volgorde (artikel 9, lid 1); een vezel tot 5%, of vezels samen tot 15%, mogen als ‘overige vezels’ met hun totale percentage worden vermeld wanneer zij op het moment van de vervaardiging niet gemakkelijk kunnen worden vastgesteld (artikel 9, lid 2). Alleen producten van één vezel mogen ‘100%’, ‘zuiver’ of ‘geheel’ vermelden (artikel 7, lid 1). Producten met componenten met een verschillend vezelgehalte vermelden het gehalte van elke component, behalve componenten die geen hoofdvoering zijn en minder dan 30% van het totale gewicht uitmaken (artikel 11, lid 2).^[1]

Het etiket moet bruikbaar zijn. Textielproducten worden van een etiket of merking met hun vezelsamenstelling voorzien telkens wanneer zij op de markt worden aangeboden; de etikettering en merking is duurzaam, goed leesbaar, zichtbaar en toegankelijk, en een etiket is stevig bevestigd (artikel 14, lid 1). Binnen de toeleveringsketen mogen handelsdocumenten het etiket vervangen of aanvullen (artikel 14, lid 2). De etikettering is gesteld in de officiële taal of talen van de lidstaat waar het product aan de consument op de markt wordt aangeboden, tenzij die lidstaat anders bepaalt (artikel 16, lid 3).^[1]

De verantwoordelijkheid volgt het in de handel brengen. De fabrikant zorgt voor het etiket en de juistheid van de erop vermelde informatie; wanneer de fabrikant niet in de Unie is gevestigd, doet de importeur dat (artikel 15, lid 1). Een distributeur die onder zijn eigen naam of merk verkoopt, het etiket zelf aanbrengt of de inhoud ervan wijzigt, wordt als fabrikant beschouwd, en elke distributeur zorgt ervoor dat producten de vereiste etikettering dragen (artikel 15, leden 2 en 3). De samenstelling moet voor de consument duidelijk zichtbaar zijn vóór de aankoop, ook bij online aankopen (artikel 16, lid 1).^[1]

Etiketten worden getoetst aan het product. Markttoezichtautoriteiten controleren of de vezelsamenstelling overeenstemt met de verstrekte informatie (artikel 18), met de methoden van bijlage VIII (artikel 19, lid 1), met een fabricagetolerantie van 3% tussen de vermelde samenstelling en de analyse (artikel 20, lid 3). De verordening staat vermeld in bijlage I bij Verordening (EU) 2019/1020, zodat de markttoezichtmaatregelen van die verordening van toepassing zijn (artikel 16).^[1][2]

Etikettering is niet de hele plicht. Voor textielproducten bestaat geen productspecifieke harmonisatiewetgeving. De regels voor textieletikettering gelden naast de verordening algemene productveiligheid, Verordening (EU) 2023/988, zodat fabrikanten en importeurs beide volgen: de etiketteringsregels, en de risicoanalyse, technische documentatie, identificatie- en adresverplichtingen van de GPSR (artikelen 9 en 11).^[4]