Kupujemy towary markowe poza UE i sprzedajemy je tutaj

Zakup poza oficjalnym kanałem nie zmienia ról prawnych. Na podstawie rozporządzenia (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów importerem jest każda osoba fizyczna lub prawna mająca siedzibę w Unii, która wprowadza do obrotu na rynku unijnym produkt z państwa trzeciego (art. 3 pkt 10), a wprowadzenie do obrotu oznacza pierwsze udostępnienie na rynku unijnym (art. 3 pkt 7). „Niebieski przewodnik” Komisji wyjaśnia, że wprowadzenie do obrotu odnosi się do każdego pojedynczego produktu, a nie do typu produktu, oraz że wszystkie produkty przywożone z państw trzecich, nowe lub używane, muszą spełniać obowiązujące wymagania, gdy po raz pierwszy udostępnia się je w Unii (pkt 2.3).^[1][4]

Importer musi sprawdzić po stronie producenta to, co dotyczy jego własnych egzemplarzy. W przypadku produktów konsumenckich objętych GPSR importer przed wprowadzeniem do obrotu zapewnia, aby produkt spełniał ogólny wymóg bezpieczeństwa oraz aby producent sporządził dokumentację techniczną i umieścił na produkcie identyfikator oraz swoje dane kontaktowe (art. 11 ust. 1); przechowuje kopię dokumentacji technicznej przez 10 lat (art. 11 ust. 6). W przypadku produktów z oznakowaniem CE zastosowanie ma zamiast tego akt sektorowy, ponieważ rozdział III sekcja 1 GPSR ich nie obejmuje (art. 2 ust. 1 akapit trzeci lit. b)). Na podstawie dyrektywy niskonapięciowej 2014/35/UE importer zapewnia, aby przeprowadzono ocenę zgodności, aby istniała dokumentacja techniczna oraz aby urządzenie nosiło oznakowanie CE i miało wymagane dokumenty (art. 8 ust. 2), a kopię deklaracji zgodności przechowuje przez 10 lat (art. 8 ust. 8).^[1][2]

Deklarację zgodności sporządza się dla modelu produktu i wskazuje ona urządzenie, którego dotyczy (dyrektywa niskonapięciowa, załącznik III pkt 4.2 i załącznik IV). Towary wytworzone dla innego rynku mogą mieć inne oznaczenie modelu, inną wtyczkę, ładowarkę lub zestaw oznakowań. To, czy deklaracja producenta je obejmuje, jest faktem do sprawdzenia, a nie założeniem.^[2]

Importer dodaje to, co należy do rynku UE: własną nazwę i adres (GPSR, art. 11 ust. 3; LVD, art. 8 ust. 3) oraz instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów w kraju sprzedaży (GPSR, art. 11 ust. 4; LVD, art. 8 ust. 4). Zmiana samego produktu to osobna sprawa. Importer, który modyfikuje urządzenie już wprowadzone do obrotu w sposób mogący wpłynąć na zgodność, jest traktowany jak producent (LVD, art. 10), a na podstawie GPSR istotna modyfikacja ma taki sam skutek (art. 13 ust. 2). W przypadku egzemplarzy, które nie zostały zaprojektowane ani wyprodukowane z myślą o rynku Unii, „Niebieski przewodnik” traktuje jako ich producenta tego, kto wprowadza je na ten rynek, wraz z oceną zgodności, której ta rola wymaga (pkt 3.1). Na granicy organy celne zawieszają dopuszczenie towarów, których dokumentacja jest niekompletna lub budzi wątpliwości (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 26 ust. 1 lit. a)).^[1][2][3][4]