Dyrektywa (UE) 2024/825 zmienia dyrektywę 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych oraz dyrektywę 2011/83/UE w sprawie praw konsumentów, aby chronić konsumentów przed greenwashingiem i przedwczesnym starzeniem się produktów. Wprowadza definicję oświadczenia ekologicznego: jest to każdy komunikat lub przekaz, który nie jest obowiązkowy na mocy prawa Unii lub prawa krajowego, w jakiejkolwiek formie, w kontekście komunikatu handlowego, i który stwierdza lub sugeruje, że produkt, kategoria produktów, marka lub przedsiębiorca ma pozytywny lub zerowy wpływ na środowisko, jest mniej szkodliwy niż inne albo poprawił swój wpływ z biegiem czasu. Ogólne oświadczenie ekologiczne to oświadczenie złożone w formie pisemnej lub ustnej, które nie znajduje się na znaku zrównoważonego rozwoju i którego uszczegółowienie nie zostało podane w jasny i widoczny sposób na tym samym nośniku. Znak zrównoważonego rozwoju to każdy dobrowolny znak zaufania lub znak jakości, który promuje produkt, proces lub przedsiębiorstwo przez odniesienie do ich cech środowiskowych lub społecznych.
Dyrektywa dodaje do czarnej listy w załączniku I do dyrektywy 2005/29/WE praktyki, które są zakazane w każdych okolicznościach: umieszczanie znaku zrównoważonego rozwoju, który nie opiera się na systemie certyfikacji ani nie został ustanowiony przez organy publiczne; składanie ogólnego oświadczenia ekologicznego, w odniesieniu do którego przedsiębiorca nie może wykazać uznanych doskonałych wyników środowiskowych; składanie oświadczenia dotyczącego całego produktu lub całego przedsiębiorstwa, gdy dotyczy ono tylko jednego aspektu; twierdzenie, na podstawie kompensowania emisji gazów cieplarnianych, że produkt ma neutralny, zmniejszony lub pozytywny wpływ na klimat; oraz przedstawianie wymogów prawnych jako wyróżniającej cechy oferty.
Państwa członkowskie były zobowiązane przyjąć środki transponujące do 27 marca 2026 r. i stosować je od 27 września 2026 r. (art. 4). Obowiązki wiążą przedsiębiorców na mocy prawa krajowego – w Polsce na mocy krajowych przepisów wdrażających dyrektywę – a nie na mocy samej dyrektywy. Dlatego producent lub sprzedawca detaliczny musi zadbać o to, aby każde oświadczenie ekologiczne na opakowaniach, stronach internetowych i platformach handlowych było konkretne i udokumentowane, a każdy znak był oparty na systemie certyfikacji lub ustanowiony przez organ publiczny.