Wij verkopen in zowel het VK als de EU

Sinds het Verenigd Koninkrijk de Unie heeft verlaten, kan één product met drie stelsels van regels te maken krijgen. In de EU is de beslissende vraag wie binnen de Unie voor het product instaat. Verordening (EU) 2019/1020 bepaalt dat producten die onder de in artikel 4, lid 5, opgesomde harmonisatiewetgeving vallen, onder meer de regels voor laagspanning, EMC, radioapparatuur, speelgoed, machines en RoHS, alleen in de handel mogen worden gebracht indien een in de Unie gevestigde marktdeelnemer verantwoordelijk is voor vastgestelde taken (artikel 4, lid 1). Die marktdeelnemer is een in de Unie gevestigde fabrikant, een importeur wanneer de fabrikant dat niet is, een gemachtigde met een schriftelijk mandaat, of een in de Unie gevestigde fulfilmentdienstverlener wanneer geen van de anderen bestaat (artikel 4, lid 2). Zijn taken zijn het controleren en bewaren van de verklaring en de documentatie, het beantwoorden van met redenen omklede verzoeken van autoriteiten, het melden van risico's en het meewerken aan corrigerende maatregelen (artikel 4, lid 3); zijn naam en contactgegevens komen op het product, de verpakking, het pakket of een bijgevoegd document (artikel 4, lid 4).^[2]

De verordening algemene productveiligheid breidt dezelfde regel uit naar consumentenproducten. Een product dat eronder valt, mag niet in de handel worden gebracht zonder dat een in de Unie gevestigde marktdeelnemer verantwoordelijk is voor die taken, en die marktdeelnemer controleert ook regelmatig of het product overeenkomt met de technische documentatie en de etikettering (artikel 16, leden 1 en 2). Online aanbiedingen aan consumenten in de EU vallen eronder zodra zij op de Unie zijn gericht (artikel 4), en moeten de fabrikant vermelden, de verantwoordelijke persoon wanneer de fabrikant buiten de Unie is gevestigd, productidentificatie en waarschuwingen in de taal die de lidstaat bepaalt (artikel 19).^[1]

Voor Noord-Ierland geldt een afzonderlijke regel. Krachtens artikel 5, lid 4, van het Protocol inzake Ierland/Noord-Ierland bij het Terugtrekkingsakkoord zijn de bepalingen van het Unierecht die in bijlage 2 zijn opgesomd, van toepassing op en in het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot Noord-Ierland. Bijlage 2 somt de productwetgeving van de Unie op; onder de rubriek goederen in het algemeen noemt zij in de geconsolideerde tekst van 3 februari 2026 nog steeds Richtlijn 2001/95/EG inzake algemene productveiligheid, Verordening (EG) nr. 765/2008 en Besluit nr. 768/2008/EG. Artikel 13, lid 3, leest een verwijzing naar een handeling van de Unie als die handeling zoals gewijzigd of vervangen. Sinds Besluit nr. 1/2023 van het Gemengd Comité kan het Verenigd Koninkrijk op grond van artikel 13, lid 3 bis, onder strikte voorwaarden en volgens een vastgestelde procedure meedelen dat een opgenomen handeling niet van toepassing is zoals gewijzigd of vervangen door een specifieke latere handeling van de Unie. Of en hoe de verordening algemene productveiligheid in Noord-Ierland van toepassing is, moet daarom voor de actuele stand van zaken worden nagegaan.^[3]

Groot-Brittannië stelt eigen regels vast, beschreven door het Britse Department for Business and Trade. Zijn richtsnoeren, voor het laatst bijgewerkt op 21 augustus 2026, leggen uit dat het VK voor veel productregelgeving de CE-markering blijft erkennen, naast of in plaats van UKCA, op grond van de Product Safety and Metrology (Amendment) Regulations 2024, en bieden een Fast-Track UKCA-route op basis van EU-eisen. Britse Approved Bodies kunnen alleen voor UKCA certificeren; aangemelde instanties in de EU certificeren aan de hand van EU-eisen, die in Groot-Brittannië onder CE-erkenning kunnen worden gebruikt. Een UKCA-markering mag tot 23.00 uur op 31 december 2027 op een etiket of bijgevoegd document worden aangebracht, een in het VK gevestigde importeur vermeldt zijn gegevens op het product, en instructies moeten in gemakkelijk te begrijpen Engels zijn. De documentatie wordt doorgaans 10 jaar bewaard nadat elk product op de markt in Groot-Brittannië is gebracht.^[4]

Een Brits bedrijf dat in de EU verkoopt, heeft dus een in de EU gevestigde marktdeelnemer, EU-etiketten en EU-verklaringen nodig, terwijl een EU-bedrijf dat in Groot-Brittannië verkoopt een Britse importeur of vertegenwoordiger nodig heeft en de Britse sectorregel voor zijn product moet nagaan. Het technische bewijsmateriaal achter beide kan hetzelfde dossier zijn.^[2][4]