Sprzedajemy zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w UE

Od czasu wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii jeden produkt może podlegać trzem zestawom przepisów. W UE decydujące jest pytanie, kto odpowiada za produkt w Unii. Rozporządzenie (UE) 2019/1020 stanowi, że produkty objęte aktami harmonizacyjnymi wymienionymi w art. 4 ust. 5, w tym przepisami dotyczącymi niskiego napięcia, kompatybilności elektromagnetycznej, urządzeń radiowych, zabawek, maszyn i RoHS, mogą być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy podmiot gospodarczy mający siedzibę w Unii odpowiada za określone zadania (art. 4 ust. 1). Takim podmiotem jest producent mający siedzibę w Unii, importer, jeżeli producent jej nie ma, upoważniony przedstawiciel na podstawie pisemnego pełnomocnictwa albo dostawca usług realizacji zamówień mający siedzibę w Unii, jeżeli żaden z pozostałych jej nie ma (art. 4 ust. 2). Do jego zadań należy weryfikowanie i przechowywanie deklaracji oraz dokumentacji, odpowiadanie na uzasadnione żądania organów, zgłaszanie zagrożeń i współpraca w zakresie działań naprawczych (art. 4 ust. 3), a jego nazwę i dane kontaktowe umieszcza się na produkcie, opakowaniu, przesyłce lub w dokumencie towarzyszącym (art. 4 ust. 4).^[2]

Rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów rozciąga tę samą zasadę na produkty konsumenckie. Produkt nim objęty nie może zostać wprowadzony do obrotu bez podmiotu gospodarczego mającego siedzibę w Unii, który odpowiada za te zadania, a podmiot ten sprawdza też regularnie, czy produkt odpowiada swojej dokumentacji technicznej i etykietowaniu (art. 16 ust. 1 i 2). Oferty internetowe kierowane do konsumentów w UE są objęte przepisami, gdy tylko są skierowane do Unii (art. 4), i muszą wskazywać producenta, osobę odpowiedzialną, jeżeli producent ma siedzibę poza Unią, identyfikatory produktu i ostrzeżenia w języku określonym przez państwo członkowskie (art. 19).^[1]

Irlandia Północna podlega odrębnej zasadzie. Zgodnie z art. 5 ust. 4 Protokołu w sprawie Irlandii i Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu przepisy prawa Unii wymienione w załączniku 2 stosuje się do Zjednoczonego Królestwa i na jego terytorium w odniesieniu do Irlandii Północnej. Załącznik 2 wymienia unijne ustawodawstwo dotyczące produktów; w części dotyczącej towarów w ogólności nadal wymienia on, w tekście skonsolidowanym z 3 lutego 2026 r., dyrektywę 2001/95/WE w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, rozporządzenie (WE) nr 765/2008 i decyzję nr 768/2008/WE. Artykuł 13 ust. 3 nakazuje czytać odesłanie do aktu unijnego jako odesłanie do tego aktu w wersji zmienionej lub zastąpionego. Od decyzji nr 1/2023 Wspólnego Komitetu art. 13 ust. 3a pozwala Zjednoczonemu Królestwu, na ścisłych warunkach i według określonej procedury, zawiadomić, że wymieniony akt nie ma być stosowany w wersji zmienionej lub zastąpionego określonym późniejszym aktem unijnym. To, czy i w jaki sposób rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów ma zastosowanie w Irlandii Północnej, wymaga zatem sprawdzenia aktualnego stanu prawnego.^[3]

Wielka Brytania ustala własne przepisy, które opisuje brytyjski Departament ds. Biznesu i Handlu. Jego wytyczne, ostatnio zaktualizowane 21 sierpnia 2026 r., wyjaśniają, że Zjednoczone Królestwo nadal uznaje oznakowanie CE, obok UKCA lub zamiast niego, w przypadku wielu przepisów o produktach na podstawie rozporządzeń zmieniających z 2024 r. w sprawie bezpieczeństwa produktów i metrologii, oraz oferują ścieżkę przyspieszoną Fast-Track UKCA opartą na wymaganiach unijnych. Brytyjskie jednostki zatwierdzone mogą certyfikować wyłącznie na potrzeby UKCA; jednostki notyfikowane z UE certyfikują według wymagań unijnych, które można wykorzystać w Wielkiej Brytanii w ramach uznawania CE. Oznakowanie UKCA można umieścić na etykiecie lub w dokumencie towarzyszącym do godz. 23:00 dnia 31 grudnia 2027 r., importer mający siedzibę w Zjednoczonym Królestwie umieszcza swoje dane na produkcie, a instrukcje muszą być sporządzone w łatwo zrozumiałym języku angielskim. Dokumentację przechowuje się zwykle przez 10 lat od wprowadzenia każdego produktu do obrotu w Wielkiej Brytanii.^[4]

Przedsiębiorstwo ze Zjednoczonego Królestwa sprzedające do UE potrzebuje zatem podmiotu mającego siedzibę w UE, etykiet unijnych i deklaracji unijnych, a przedsiębiorstwo z UE sprzedające w Wielkiej Brytanii potrzebuje brytyjskiego importera lub przedstawiciela oraz sprawdzenia brytyjskiego przepisu sektorowego dla swojego produktu. Dowody techniczne w obu przypadkach mogą stanowić ten sam zbiór dokumentów.^[2][4]