Wij noemen het biologisch afbreekbaar of composteerbaar

‘Biologisch afbreekbaar’ en ‘composteerbaar’ klinken precies, maar in het consumentenrecht zijn ze vaak algemeen. De richtlijn oneerlijke handelspraktijken 2005/29/EG, zoals gewijzigd bij Richtlijn (EU) 2024/825, omschrijft een algemene milieuclaim als een claim die niet op een duurzaamheidslabel voorkomt en waarvan de specificatie niet op hetzelfde medium in duidelijke en opvallende bewoordingen wordt gegeven (artikel 2, onder p)). Sinds 27 september 2026 is het in alle omstandigheden oneerlijk om een algemene milieuclaim te doen waarvoor de handelaar geen erkende uitstekende milieuprestaties kan aantonen die relevant zijn voor de claim (bijlage I, punt 4 bis).^[1]

De overwegingen noemen de woorden. ‘Biologisch afbreekbaar’ en ‘biogebaseerd’ worden samen met ‘milieuvriendelijk’ en ‘groen’ genoemd als voorbeelden van algemene milieuclaims (overweging 9). De richtlijn zegt ook dat een claim als ‘biologisch afbreekbaar’ niet kan worden gedaan op basis van de EU-milieukeur wanneer de criteria voor het betrokken product geen eisen inzake biologische afbreekbaarheid bevatten (overweging 10). Een claim wordt specifiek wanneer de specificatie op hetzelfde medium staat, zoals de verpakking of de onlineverkoopinterface (overweging 9).^[2]

Een specifieke claim moet nog steeds waar en aantoonbaar zijn. Op grond van artikel 6, lid 1, is een claim die misleidt over de voornaamste kenmerken van het product, waaronder de milieukenmerken, misleidend, ook als hij feitelijk juist is, en op grond van artikel 12 kan een autoriteit of rechter bewijs verlangen en de claim als onjuist beschouwen als dat bewijs niet wordt geleverd.^[1]

Voor verpakkingen bepaalt de verordening verpakking en verpakkingsafval, Verordening (EU) 2025/40 (PPWR), die van toepassing is vanaf 12 augustus 2026, waar composteerbaarheid thuishoort. Uiterlijk 12 februari 2028 moeten doorlaatbare thee-, koffie- en andere drankzakjes, zachte porties voor eenmalig gebruik en zelfklevende etiketten op groenten en fruit geschikt zijn voor industriële compostering volgens de normen, en voor thuiscompostering volgens de normen wanneer een lidstaat dat verlangt (artikel 9, lid 1, in samenhang met artikel 3, lid 1, punt 1), onder f)). Lidstaten die dergelijk afval samen met bioafval inzamelen en over geschikte verwerking beschikken, mogen verlangen dat porties voor eenmalig gebruik voor drankapparaten van een ander materiaal dan metaal, zeer lichte en lichte plastic draagtassen, en verpakkingen waarvoor zij vóór 12 augustus 2026 al composteerbaarheid verlangden, composteerbaar zijn (artikel 9, lid 2). Alle andere verpakkingen, ook verpakkingen van biologisch afbreekbare kunststofpolymeren, moeten uiterlijk 12 februari 2028 zijn ontworpen voor materiaalrecycling (artikel 9, lid 3).^[3]

De PPWR legt ook de formulering op de verpakking vast. Vanaf 12 augustus 2028, of 24 maanden na de uitvoeringshandelingen, naargelang welk tijdstip het laatst valt, draagt de verpakking een geharmoniseerd materiaallabel; voor verpakkingen onder artikel 9, lid 1, en waar van toepassing artikel 9, lid 2, geeft het label aan dat de verpakking composteerbaar is, niet geschikt is voor thuiscompostering en niet in de natuur mag worden achtergelaten (artikel 12, lid 1). De tekst legt die formulering vast, ook wanneer een lidstaat op grond van artikel 9, lid 1, geschiktheid voor thuiscompostering verlangt; hoe de uitvoeringshandelingen dit oplossen, is nog open. Labels, merken of symbolen die waarschijnlijk misleiden of verwarring wekken over de kenmerken van de verpakking of de afvalopties, zijn verboden (artikel 12, lid 8).^[3]