Deklarujemy zawartość recyklatu i prosi się nas o dowody

Informacja, że produkt lub jego opakowanie zawiera materiał z recyklingu, jest oświadczeniem środowiskowym. Dyrektywa 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych definiuje oświadczenie środowiskowe jako każdy nieobowiązkowy komunikat lub przekaz, w jakiejkolwiek formie, który stwierdza lub sugeruje, że produkt ma pozytywny lub mniejszy wpływ na środowisko (art. 2 lit. o)), i uznaje je za wprowadzające w błąd, gdy wprowadza lub może wprowadzać przeciętnego konsumenta w błąd co do głównych cech produktu, do których należą jego skład i właściwości środowiskowe (art. 6 ust. 1 lit. b)).^[1]

Od 27 września 2026 r. jeden wzorzec oświadczeń o recyklacie jest zakazany bezwzględnie. Pkt 4b załącznika I zakazuje oświadczenia środowiskowego o całym produkcie, gdy dotyczy ono tylko jednego jego aspektu. Motyw 11 dyrektywy (UE) 2024/825 podaje przykład produktu reklamowanego jako „wyprodukowany z materiału z recyklingu”, gdy z materiału z recyklingu wykonano wyłącznie opakowanie. Rzetelne oświadczenia nadal są możliwe, ale muszą wskazywać, której części dotyczą i w jakim zakresie, oraz opierać się na dowodach. Sąd lub organ może zażądać tych dowodów i bez nich uznać oświadczenie za nierzetelne (art. 12).^[1][2][1]

W przypadku opakowań rozporządzenie (UE) 2025/40 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (PPWR), które obowiązuje od 12 sierpnia 2026 r. (art. 71), czyni z zawartości recyklatu wymóg prawny dla tworzyw sztucznych. Art. 7 ust. 1 wymaga, aby do 1 stycznia 2030 r. albo po upływie trzech lat od wejścia w życie aktu wykonawczego Komisji określającego metodykę, w zależności od tego, który termin jest późniejszy, każdy element opakowania z tworzywa sztucznego zawierał minimalne udziały recyklatu pochodzącego z pokonsumpcyjnych odpadów z tworzyw sztucznych, obliczane jako średnia dla każdego zakładu produkcyjnego i roku: 30% dla opakowań z PET wrażliwych na kontakt z produktem, 10% dla pozostałych opakowań z tworzyw sztucznych wrażliwych na kontakt, 30% dla jednorazowych plastikowych butelek na napoje i 35% dla pozostałych opakowań z tworzyw sztucznych. Wyższe udziały obowiązują od 1 stycznia 2040 r. (art. 7 ust. 2). Zgodność wykazuje się w informacjach technicznych zgodnie z załącznikiem VII (art. 7 ust. 6), a Komisja ma przyjąć metodykę obliczania i weryfikacji do 31 grudnia 2026 r. (art. 7 ust. 8). W EUR-Lex wskazano skargę wniesioną do Sądu (sprawa T-243/25) o częściowe stwierdzenie nieważności art. 7 ust. 1, 2 i 5 lit. b); taka skarga nie zawiesza stosowania tego artykułu.^[3]

PPWR reguluje również etykiety dotyczące zawartości recyklatu. Jeżeli opakowanie objęte art. 7 od 12 sierpnia 2028 r., albo po upływie 24 miesięcy od wejścia w życie właściwego aktu wykonawczego, w zależności od tego, który termin jest późniejszy, nosi etykietę podającą udział recyklatu, etykieta ta musi być zgodna ze specyfikacjami Komisji i metodyką z art. 7 ust. 8 (art. 12 ust. 4). W sprzedaży internetowej informacje z etykiety muszą być dostępne również przed zakupem (art. 12 ust. 5), a żaden podmiot nie może eksponować oznaczeń, które mogą wprowadzać w błąd lub dezorientować co do cech opakowania w zakresie zrównoważoności (art. 12 ust. 8).^[3]

Gdy minimum stanie się prawem, przestaje być argumentem sprzedażowym. Przedstawianie wymogu nałożonego przez prawo na wszystkie produkty danej kategorii jako cechy wyróżniającej ofertę jest nieuczciwe w każdych okolicznościach (dyrektywa 2005/29/WE, załącznik I pkt 10a).^[1]