Mamy siedzibę poza UE i wysyłamy do konsumentów w UE

Sprzedaż z zagranicy nie wyłącza produktu spod prawa UE. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (GPSR) produkty oferowane do sprzedaży online lub innymi środkami sprzedaży na odległość uznaje się za udostępnione na rynku, jeżeli oferta jest skierowana do konsumentów w Unii, a tak jest wtedy, gdy podmiot gospodarczy kieruje swoją działalność, jakimikolwiek środkami, do jednego lub większej liczby państw członkowskich (art. 4). Rozporządzenie (UE) 2019/1020 zawiera taką samą regułę dla produktów objętych aktami dotyczącymi oznakowania CE (art. 6). „Blue Guide” Komisji dodaje, że w sprzedaży online lub na odległość prowadzonej przez podmioty spoza UE wprowadzenie do obrotu może nastąpić przed dopuszczeniem towarów do swobodnego obrotu (sekcja 2.5).^[1][2][4]

Kluczowym wymaganiem jest podmiot w Unii. Produktu objętego GPSR nie wolno wprowadzić do obrotu, jeżeli za zadania określone w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2019/1020 nie odpowiada podmiot gospodarczy mający siedzibę w Unii (GPSR, art. 16 ust. 1). Tym podmiotem jest producent mający siedzibę w Unii, importer, upoważniony przedstawiciel z pisemnym pełnomocnictwem od producenta albo – gdy żaden z nich nie ma siedziby w Unii – dostawca usług realizacji zamówień w odniesieniu do produktów, które obsługuje (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 4 ust. 2). Do jego zadań należy weryfikacja dokumentacji, udzielanie organom informacji na wniosek, informowanie ich o ryzykach i współpraca przy działaniach naprawczych (art. 4 ust. 3); na podstawie GPSR sprawdza on także regularnie, czy produkty są zgodne z dokumentacją techniczną i przepisami o oznakowaniu (art. 16 ust. 2).^[1][2]

W sprzedaży paczek bezpośrednio do klientów często nie ma importera, ponieważ żadne przedsiębiorstwo w Unii nie wprowadza towarów do obrotu. Upoważniony przedstawiciel to osoba mająca siedzibę w Unii, która otrzymała pisemne pełnomocnictwo od producenta (GPSR, art. 3 pkt 9), więc sprzedawca spoza UE, który nie jest producentem, nie może go sam ustanowić. Nazwę podmiotu i jego dane kontaktowe, w tym adres pocztowy i elektroniczny, należy umieścić na produkcie, jego opakowaniu, paczce lub w dołączonym dokumencie (art. 16 ust. 3), a każda oferta online musi wskazywać producenta, osobę odpowiedzialną, gdy producent ma siedzibę poza Unią, identyfikację produktu i ostrzeżenia (art. 19).^[1]

Łańcuch ten egzekwują także platformy handlowe i organy celne. Dostawcy platform handlowych muszą umożliwiać przedsiębiorcom wprowadzenie tych informacji dla każdego produktu i zawieszać przedsiębiorców, którzy często oferują produkty niezgodne z wymaganiami (GPSR, art. 22 ust. 9–11), a na podstawie aktu o usługach cyfrowych zbierają dane kontaktowe przedsiębiorców, dane rejestrowe i własne oświadczenie o zgodności, zanim pozwolą im sprzedawać (art. 30 ust. 1), chyba że platforma jest mikroprzedsiębiorstwem lub małym przedsiębiorstwem niewyznaczonym jako bardzo duże (art. 29). Produkty wprowadzane do Unii podlegają kontrolom opartym na analizie ryzyka przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 25 ust. 3).^[1][2][3]