Nasz produkt zawiera prekursor materiałów wybuchowych

Niektóre zwykłe substancje chemiczne mogą zostać wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem do wytwarzania materiałów wybuchowych. Rozporządzenie (UE) 2019/1148 kontroluje ich sprzedaż. Stosuje się je do substancji wymienionych w załącznikach I i II oraz do mieszanin i substancji, które je zawierają (art. 2 ust. 1), z wyjątkiem mieszanin jednorodnych zawierających więcej niż pięć składników, w których każda wymieniona substancja stanowi mniej niż 1% (art. 3 pkt 13). Nie dotyczy ono wyrobów w rozumieniu REACH, wyrobów pirotechnicznych objętych dyrektywą 2013/29/UE ani leków wydawanych na receptę (art. 2 ust. 2). Stosuje się je od 1 lutego 2021 r. i uchyliło rozporządzenie (UE) nr 98/2013 (art. 22 i 23). W EUR-Lex nie ma aktu zmieniającego.^[1][2]

W załączniku I wymieniono prekursory materiałów wybuchowych objęte ograniczeniami, każdy z wartością graniczną. Przykłady to kwas azotowy powyżej 3%, nadtlenek wodoru powyżej 12%, kwas siarkowy powyżej 15%, nitrometan powyżej 16%, azotan amonu powyżej 16% azotu w stosunku do azotanu amonu oraz chlorany i nadchlorany potasu i sodu powyżej 40%. Powyżej tych wartości substancji lub mieszaniny nie wolno udostępniać ogółowi społeczeństwa, wprowadzać do niego, posiadać ani stosować (art. 5 ust. 1); w przypadku mieszanin wymienionych chloranów i nadchloranów liczy się ich łączne stężenie (art. 5 ust. 2). Państwo członkowskie może prowadzić system licencji do górnej granicy z kolumny 3, ale nie dla azotanu amonu ani chloranów i nadchloranów (art. 5 ust. 3 i załącznik I).^[1]

W załączniku II wymieniono prekursory podlegające zgłaszaniu: heksaminę, aceton, azotany potasu, sodu, wapnia i magnezu, azotan wapniowo-amonowy, sześciowodny azotan magnezu oraz proszki aluminium i magnezu o wielkości cząstek poniżej 200 µm, jako substancje lub w mieszaninach zawierających co najmniej 70% metalu. Nie są one objęte ograniczeniami dla ogółu społeczeństwa, ale sprzedawcy muszą informować klientów biznesowych, instruować personel sprzedaży oraz zgłaszać podejrzane transakcje, znaczące zaginięcia i kradzieże (art. 7 i 9, załącznik II).^[1]

Obowiązki spoczywają na każdym podmiocie gospodarczym, który udostępnia te substancje na rynku, w sprzedaży internetowej lub stacjonarnej, w tym za pośrednictwem internetowych platform handlowych (art. 3 pkt 10). Podmiot dostarczający substancje innemu przedsiębiorcy musi poinformować go o ograniczeniu i obowiązku zgłaszania (art. 7 ust. 1). Podmiot sprzedający użytkownikom zawodowym lub ogółowi społeczeństwa musi móc wykazać, że jego personel sprzedaży wie, które produkty zawierają regulowane prekursory, i został poinstruowany w zakresie art. 5–9 (art. 7 ust. 2). Przy każdej sprzedaży prekursora objętego ograniczeniami przedsiębiorcy sprzedawca żąda dowodu tożsamości, danych firmy i informacji o zamierzonym zastosowaniu, ocenia, czy zastosowanie odpowiada profilowi działalności, i może odmówić sprzedaży (art. 8 ust. 2 i 3). Informacje te przechowuje się przez 18 miesięcy (art. 8 ust. 4).^[1]

Zgłaszanie musi być szybkie. Każde państwo członkowskie prowadzi krajowy punkt kontaktowy dostępny całą dobę (art. 9 ust. 3). Podmioty i internetowe platformy handlowe zgłaszają podejrzaną transakcję lub próbę transakcji w ciągu 24 godzin od uznania jej za podejrzaną, w miarę możliwości wraz z tożsamością klienta (art. 9 ust. 4), a znaczące zaginięcia i kradzieże – w ciągu 24 godzin od ich wykrycia (art. 9 ust. 5). Kary ustala każde państwo członkowskie (art. 13).^[1]