Sprzedajemy fajerwerki lub pirotechnikę imprezową

Fajerwerki, efekty sceniczne i inne wyroby pirotechniczne podlegają dyrektywie 2013/29/UE. Wyrobem pirotechnicznym jest każdy wyrób zawierający substancje wybuchowe lub mieszaninę wybuchową, przeznaczony do wytwarzania ciepła, światła, dźwięku, gazu lub dymu albo ich kombinacji w wyniku samopodtrzymujących się egzotermicznych reakcji chemicznych (art. 3 pkt 1). Dyrektywa nie ma zastosowania do wyrobów przeznaczonych do użytku niekomercyjnego przez siły zbrojne, policję lub straż pożarną, do wyposażenia morskiego, do przemysłu lotniczego i kosmicznego, do spłonek do zabawek, do materiałów wybuchowych, do amunicji ani do fajerwerków, które producent wytwarza na własny użytek za zezwoleniem krajowym i które pozostają w tym państwie członkowskim (art. 2 ust. 2). EUR-Lex nie wymienia żadnego aktu zmieniającego, a jedynie sprostowania.^[1]

Producent przypisuje każdemu wyrobowi kategorię według rodzaju użycia, przeznaczenia i poziomu zagrożenia, w tym hałasu, a jednostka notyfikowana potwierdza kategorię w ramach oceny zgodności (art. 6 ust. 1). Fajerwerki obejmują kategorie od F1, o bardzo niskim zagrożeniu i odpowiednie do użytku wewnątrz budynków mieszkalnych, do F4, o wysokim zagrożeniu i przeznaczone wyłącznie dla osób posiadających wiedzę specjalistyczną. Wyroby teatralne to T1 i T2, inne wyroby to P1 i P2. Ocena zgodności zawsze angażuje jednostkę notyfikowaną: badanie typu UE z modułem produkcji, weryfikacja jednostkowa albo pełne zapewnienie jakości dla F4 (art. 17). Następnie producent podpisuje deklarację zgodności UE i umieszcza oznakowanie CE (art. 8 ust. 2).^[1]

Sprzedaż ogranicza wiek i wiedza. Wyrobów pirotechnicznych nie wolno udostępniać osobom poniżej 12 lat w przypadku F1, 16 lat w przypadku F2 oraz 18 lat w przypadku F3, T1 i P1, a państwa członkowskie mogą te limity podwyższyć (art. 7 ust. 1 i 2). Wyroby F4, T2 i P2 można udostępniać wyłącznie osobom posiadającym wiedzę specjalistyczną (art. 7 ust. 3). Państwa członkowskie mogą ponadto ograniczyć posiadanie, używanie lub sprzedaż ogółowi społeczeństwa fajerwerków F2 i F3 oraz innych wyrobów ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa, zdrowia i bezpieczeństwa lub ochrony środowiska (art. 4 ust. 2).^[1]

Na etykiecie znajduje się większość tego, co sprzedawca musi sprawdzić. Art. 10 wymaga oznakowania w języku urzędowym kraju, w którym wyrób jest udostępniany konsumentowi, z danymi producenta i importera, nazwą i typem, numerem rejestracyjnym nadanym przez jednostkę notyfikowaną, numerem wyrobu, partii lub serii, limitem wieku, kategorią, instrukcją, rokiem produkcji dla F3 i F4, masą netto materiału wybuchowego oraz, w stosownych przypadkach, minimalną bezpieczną odległością.^[1]

Importerzy sprawdzają, czy przeprowadzono ocenę zgodności, czy istnieje dokumentacja techniczna oraz czy wyrób ma oznakowanie CE i wymagane dokumenty (art. 12 ust. 2); umieszczają własną nazwę i adres (art. 12 ust. 3) i prowadzą ewidencję numerów rejestracyjnych (art. 9 ust. 2). Dystrybutorzy przed sprzedażą weryfikują oznakowanie CE, dokumenty, język instrukcji oraz dane producenta i importera (art. 13 ust. 2). Każdy podmiot gospodarczy musi na żądanie wskazać organom nadzoru rynku podmioty gospodarcze, które mu dostarczyły wyroby, oraz te, którym je dostarczył, przez 10 lat od dostawy do niego i od jego dostawy; obowiązek dotyczy podmiotów gospodarczych, a nie konsumentów (art. 15). Odrębne przepisy o prekursorach materiałów wybuchowych w rozporządzeniu (UE) 2019/1148 nie mają zastosowania do wyrobów pirotechnicznych (art. 2 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia).^[1][2]