Pytają nas o należytą staranność dla baterii

Rozdział VII rozporządzenia w sprawie baterii (UE) 2023/1542 nakłada obowiązki w zakresie należytej staranności w odniesieniu do baterii na podmioty gospodarcze, które wprowadzają baterie do obrotu lub oddają je do użytku (art. 1 ust. 2). Jego zakres jest ograniczony wielkością: rozdział nie dotyczy podmiotów gospodarczych, których obrót netto w roku obrotowym poprzedzającym ostatni rok obrotowy wynosił poniżej 40 mln EUR i które nie należą do grupy przekraczającej ten próg na zasadzie skonsolidowanej (art. 47). Nie dotyczy też baterii ponownie wprowadzanych do obrotu po przygotowaniu do ponownego użycia, zmianie przeznaczenia lub regeneracji i stosuje się go bez uszczerbku dla przepisów Unii dotyczących minerałów i metali z obszarów dotkniętych konfliktami i wysokiego ryzyka.^[1]

Termin początku stosowania został przesunięty. Rozporządzenie (UE) 2025/1561 zastąpiło datę z art. 48 ust. 1, czyli 18 sierpnia 2025 r., datą 18 sierpnia 2027 r., a termin wydania wytycznych Komisji z art. 48 ust. 5 przesunęło na 26 lipca 2026 r. Motywy wyjaśniają powody: wyznaczanie jednostek notyfikowanych do weryfikacji przez osoby trzecie trwało dłużej, niż oczekiwano, a systemy należytej staranności dla tych surowców nadal wymagały opracowania i uznania.^[2]

Od 18 sierpnia 2027 r. podmioty objęte przepisami muszą ustanowić i wdrożyć polityki należytej staranności w odniesieniu do baterii oraz poddać je weryfikacji przez jednostkę notyfikowaną i okresowym audytom (art. 48 ust. 1–2). Polityka obejmuje surowce z załącznika X pkt 1, czyli kobalt, grafit naturalny, lit, nikiel i oparte na nich związki chemiczne potrzebne do wytwarzania materiałów aktywnych, oraz kategorie ryzyka społecznego i środowiskowego z pkt 2, od powietrza, wody, gleby i różnorodności biologicznej po bezpieczeństwo i higienę pracy, pracę dzieci, pracę przymusową, dyskryminację, wolność związkową i życie społeczności lokalnych. Art. 49 wymaga systemu zarządzania z odpowiedzialnością najwyższego kierownictwa, systemu łańcucha kontroli lub identyfikowalności, umów z dostawcami i mechanizmu rozpatrywania skarg; art. 50 wymaga identyfikacji ryzyk, planu zarządzania ryzykiem oraz weryfikacji przez osoby trzecie własnego łańcucha należytej staranności podmiotu.^[1]

Rozdział został pomyślany tak, by obowiązki przechodziły w dół łańcucha dostaw. Podmioty objęte przepisami udostępniają wszystkie istotne informacje uzyskane w ramach swojej polityki bezpośrednim nabywcom niższego szczebla, z należytym uwzględnieniem poufności handlowej (art. 52 ust. 2); publikują roczne sprawozdanie ze swojej polityki, w tym streszczenie weryfikacji przeprowadzonych przez osoby trzecie (art. 52 ust. 3); oraz na żądanie przekazują organom sprawozdanie z weryfikacji, decyzję o zatwierdzeniu i sprawozdania z audytów (art. 52 ust. 1). Dokumentację przechowują przez 10 lat po wprowadzeniu do obrotu ostatniej baterii wyprodukowanej zgodnie z polityką (art. 48 ust. 3).^[1]